(...) Οι Εννέα μουσικές εικόνες για κιθάρα πληροφορεί Ο Νίκος Κυπουργός, είναι βασισμένες σε απλά και σύντομα θέματα που γράφτηκαν από το 1990 ως το 1996, οπότε και συγκεντρώθηκαν σε ένα ενιαίο έργο για κιθάρα. "Κατά καιρούς τα θέματα αυτά πήραν διάφορες μορφές και χρησιμοποιήθηκαν για να ντύσουν θεατρικές η κινηματογραφικές εικόνες, που -συμπτωματικά ή όχι-  σχετίζονταν όλες με παιδιά". Το  κοινό χαρακτηριστικό των θεμάτων, το οποίο βοηθάει την ανάδειξή τους απο την κιθάρα είναι η "σχεδόν έμμονη επανάληψη κάποιας μελωδικής, αρμονικής η ρυθμικής ιδέας" (πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα η "¨Αδεια Πλατεία'').

Τα μουσικά κομμάτια δεν κρύβουν το γεγονός οτι γράφτηκαν για να συνοδεύουν εικόνες αλλά ο τρόπος που δομούνται και εν τέλει "λύνονται" -σαν συναρμολογούμενες κούκλες η παιδικοί γρίφοι- τους δίνει μια μουσική αυτοτέλεια. Οι μουσικές καλούν τον ακροατή να τις συμπληρώσει ο ίδιος με εικόνες, και εντέλει να τις συναρμολογήσει ο ίδιος σε μια αφήγηση.

Η παραμυθική αφήγηση παίζει κομβικό ρόλο στο έργο του Κυπουργού. Ας μην ξεχνούμε ότι το μεγάλο κοινό στην Ελλάδα τον γνώρισε απο την συμμετοχή του στη δημιουργική ομάδα της Λιλιπούπολης, της οποίας τα τραγούδια συνόδευσαν το πιο επιτυχημένο σύγχρονο ελληνικό παραμύθι. Ίσως αυτή η εμπειρία (όπως επίσης και η μετέπειτα θητεία του στην μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο) να μην είναι άσχετη με τον τρόπο που ο ίδιος αντιμετωπίζει συχνά την μουσική ως ταυτόχρονα και μέσα και έξω απο τις αφηγήσεις του. Την ίδια στιγμή, δηλαδή, μέσο μιας διήγησης, αλλά και υλικό και βασικό σύμβολό της. Η μουσική διασκευή για παράδειγμα του παραμυθιού "Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει" (1995) είναι χαρακτηριστικά ενδεικτική αυτής της στρατηγικής: στο τέλος του παραμυθιού, όταν ο βασιλιάς βρίσκεται γυμνός στον δρόμο και οι πάντες υποκύπτουν στο συλλογικό παροξυσμό ότι "όχι, φοράει την ωραιότερη στολή του κόσμου", η ορχήστρα σταματά να παίζει, αλλά μουσικοί και μαέστρος συνεχίζουν να κινούνται σαν να εξακολουθούν να ερμηνεύουν. Έπειτα από λίγη ώρα νευρικής ησυχίας, με το κοινό να αναρωτιέται αν πρέπει να χειροκροτήσει ή αν ακούει κάτι ριζοσπαστικό που του διαφεύγει, ένα παιδάκι φωνάζει, κατ΄αναλογίαν με το παραμύθι, " δεν ακούω τίποτα - οι μουσικοί σταμάτησαν να παίζουν".

Αντιμετωπίστε τον δίσκο αυτόν, σαν ένα παρόμοιο παραμύθι. Σαν η κιθάρα να ψάχνει διαρκώς να μας θυμίσει μια μνήμη εξ ορισμού και όχι εξ΄αναμνήσεως. Μνήμη κατασκευασμένη δηλαδή εξολοκλήρου στο παρόν, χωρίς παρελθόν. Σαν η ιστορία να λέει ότι κάπου εκεί κατοικεί τελικά όλη η τέχνη της: στο οξύμωρο μιας μνήμης γυμνής.

Δημήτρης Παπανικολάου