H Γέρμα ήταν γιά μένα μια τριπλή πρόκληση: Πρόκληση να ανταποκριθώ στο ειδικό βάρος του έργου και του συγγραφέα, και παράλληλα να επιχειρήσω μια μουσική γραφή διαφορετική απ’ ό,τι έχω κάνει ως τώρα.

H λογική αυτής της γραφής -αγνοώντας ορισμένες φορές τισ σκηνικές οδηγίες του Λόρκα και παρακολουθώντας την οπτική της σκηνοθεσίας- απέφυγε τον αποσπασματικό χαρακτήρα των επί μέρους θεμάτων και προχώρησε σε μια πιό σύνθετη δομή από αόρατα μουσικά νήματα που να διατρέχουν το έργο, όπως για παράδειγμα η έμμονη ιδέα του νανουρίσματος.

H ζωντανή μουσική που αποφασίστηκε ήταν μια πρόσθετη πρόκληση. Xάρη στην ιδεώδη ακουστική του “Yπογείου”, οι εντάσεις και οι ισορροπίες των ζωντανών ήχων και των φωνών ρυθμίστηκαν αποκλειστικά από την απόσταση και τις μετακινήσεις των ηθοποιών όχι μόνο στη σκηνή και στα παρασκήνια, αλλά και στις εισόδους και στα καμαρίνια του θεάτρου, ώστε όλος ο χώρος γύρω από τον θεατή να γίνεται αναπόσπαστο στοιχείο της μουσικής.

Mια ζωντανή μουσική οφείλει πολλά σ’ αυτούς που ακούραστα την υπερασπίζονται. Eυχαριστώ λοιπόν θερμά τα παιδιά του Θεάτρου Tέχνης και όλους τους συντελεστές της παράστασης, για την ευαισθησία και την εμπιστοσύνη τους.