Ένα κοντραμπάσο συνοδεύει τον Ληρ στην αργή καθοδική του πορεία, μέχρι και την τελική του πτώση. Προσπαθεί να φωτίσει άλλοτε τις απότομες μεταπτώσεις του, κι άλλοτε τις πιό εσωτερικές, πιό βαθειά κρυμμένες στιγμές αυτής της πορείας.

Στη σκηνή της Kαταιγίδας -στοίχημα για κάθε μουσικό- δεν θα μπορούσα να μην εκμεταλλευτώ το χώρο και την ακουστική του Yπογείου, αλλά και την ίδια την ανάσα των ηθοποιών.

H μουσική, πέρα από τον Σαίξπηρ, θέλει να υπηρετήσει τη ματιά του Λαζάνη-Ληρ, να είναι το alter ego του.

Γι’ αυτό και του την αφιερώνω.